...................................................................................

Bir gün yağmur yağar.
Yağmurdan sonra bir eşeğin ayak izinde küçük bir su birikintisi oluşur.

Rüzgâr eser. Bir parça saman gelir, suyun üzerine düşer ve suyun üzerinde yüzmeye başlar.

Derken bir sinek gelir, samanın üzerine konar.

Sinek kendi kendine şöyle der:

"İşte dünyanın en büyük okyanusu!

Bu da dünyanın en büyük gemisi!

Ben de bu devasa geminin kaptanıyım!"


Küçücük bir su birikintisinin üzerinde, bir saman parçasını gemi, kendisini de dünyanın en büyük kaptanı sanır.

Oysa biraz rüzgâr esse saman parçası uçup gidecek.

Güneş açsa su kuruyacak.
Sineğin bütün dünyası bir anda yok olacaktır.

Ama sinek bunun farkında değildir.

Kendisini dünyanın hâkimi zannetmektedir.

İnsanın hâli de böyledir.
Küçücük makamına, üç kuruşluk servetine, geçici şöhretine, sahip olduğu imkânlara bakıp kendisini dünyanın merkezinde görür.

İki insanın kendisine saygı göstermesini büyüklük, birkaç kişinin alkışlamasını itibar, elindeki imkânları da güç zanneder.

Oysa insanın sahip olduklarının tamamı geçicidir.

Bugün üzerinde durduğun makam yarın başkasının, bugün övündüğün servet yarın başkasının olabilir.

Bir su birikintisini okyanus, bir saman parçasını gemi, kendini de kaptan sanmak insanı büyük yapmaz.

Sadece cehaletini büyütür.
İnsanoğlu da çukurun başındaki sinekten pek farklı değil.

Birkaç karışlık toprak parçasını mülk, üç beş günlük ömrü ebedî saltanat sanır.

İnsan, kendi küçük dünyasını kâinat zannetmemeli; haddini, yerini ve acizliğini bilmelidir.

Bir makam sahibi olur, kendisini vazgeçilmez sanır.

Biraz para kazanır, herkesi satın alabileceğini düşünür.

Biraz güç elde eder, önünde kimsenin duramayacağına inanır.

İnsan kendini güçlü zanneder; oysa karnındaki gaza dahi hüküm edemiyor.

Kudret Allah'a, acziyet insana aittir.

Kaynak: gencgazete.net