....................................................................................................
Bir fare Kendisini kovalayan kediden kaçıyor.
Can havliyle bir mandanın yanına sığınıyor.
Mandanın kendisini saklamasını istiyor.
Manda da fareye dışkısının içine girmesini söylüyor.
Fare çaresizce söyleneni yapıyor.
Bütün vücudunu pisliğin içine gömüyor.
Artık kediden kurtulduğunu düşünüyor.
Ama bir sorun var!
Fare, kendisini tamamen saklamasına rağmen kuyruğunu dışarıda bırakıyor.
Üstelik kuyruğunu dimdik tutuyor.
Kedi geliyor. Fareyi göremiyor.
Tam uzaklaşacakken dışarıda dik duran kuyruğu fark ediyor.
Kuyruğundan yakaladığı fareyi dışarı çıkarıyor ve yiyor.
Fare, canını kurtarmak için pisliğin içine girmeyi kabul ediyor ama kuyruğunu eğmeye, kibrinden vazgeçmeye yanaşmıyor.
Bugün etrafımıza bir bakalım.
Hatasını kabul etmeyenler, özür dilemeyi küçüklük sayanlar, yanlış yaptığı hâlde geri adım atmayanlar, düştüğü hâlde kendisini herkesten üstün görenler…
İnsan bazen öyle bir kibir batağına saplanıyor ki kurtulmak için çırpındığı hâlde gururundan vazgeçmiyor.
Yanlış yapıyor ama yanlışını kabul etmiyor.
Haksızlık ediyor ama özür dilemiyor.
Yalan söylüyor ama dürüstlükten bahsediyor.
Kul hakkına giriyor ama adaletten söz ediyor.
İtibarını kaybediyor ama hâlâ itibar sahibiymiş gibi davranıyor.
Kusurlarını örtmek için türlü oyunlara başvuruyor ama kuyruğunu dik tutmaktan da geri durmuyor.
Oysa insanı küçülten, hata yapmak değil; hatasında ısrar etmektir.
Bazı insanlar özür dilemeyi yenilgi, alttan almayı eziklik, hatasını kabul etmeyi küçülmek zanneder.
Herkesin kendisine saygı duymasını ister ama kendisi kimseye saygı göstermez.
Herkesin kusurunu görür ama kendi kusuruna kördür.
Herkese akıl verir ama kendisine bir çift söz söylenmesine tahammül edemez.
İnsanın büyüklüğü, başını ne kadar dik tuttuğuyla değil, gerektiğinde ne kadar eğebildiğiyle ölçülür.
Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurur:
“Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse cennete giremez.” (Müslim, Îmân, 147)
Kibir, insanı hakikatten uzaklaştırır. Kendi kusurunu görmesini engeller. Özür dilemekten, helalleşmekten ve yanlıştan dönmekten alıkoyar.
Makamınız, servetiniz, unvanınız, çevreniz ne olursa olsun; kibir sizi yüceltmez.
İnsanı yücelten tevazu, merhamet, adalet ve güzel ahlaktır.
Unutmayın: İnsan bazen içine düştüğü pislikten kurtulabilir ama kibrinden kurtulamazsa kuyruğu yine onu ele verir.
Selam ve dua ile…
Next