.........................................................

Türkiye'nin yaklaşık 14 katı büyüklüğünde bir devlet düşünün.

O devletin başkanının evi neredeyse harabeye dönmüş…

Çatısı yıkılmış, duvarlarının sıvası dökülmüş, avlusu bakımsız…

Hatta sıradan bir vatandaşın evinden bile daha kötü durumda.

Üstelik bu evde yaşayan kişi sıradan biri değil.

Emevî Devleti'nin halifesi Ömer bin Abdülaziz.

Bir gün ihtiyaç sahibi bir kadın, halifenin eşi Fatıma'ya derdini anlatmak için evlerine gider.

Kadın avluya girdiğinde şok olur.

Evin bir köşesinde bir adam çamur karmakta, yıkılan duvarları onarmaya çalışmaktadır.

Kadın, Fatıma'ya yaklaşır ve fısıldayarak sorar:

“Size bir şey söyleyeceğim ama şu adam bizi dinliyor.

Kim bu adam?”
Fatıma sakin bir şekilde cevap verir:

“Merak etme, o yabancı değil.
O, Müminlerin Emiri, halife Ömer'dir.”

Kadın şaşkınlıkla etrafına bakar:
“Burası nasıl bir halifenin evi olabilir?

Ev harabeye dönmüş!”
Eşim vefat etti. Ben dulum, yetim çocuklarım var.

Yardım istemek için geldim.
Ama benim evim, halifenin evinden daha bakımlı ve daha güzel.”


İşte o sırada halifenin eşi Fatıma, tarihe ibretlik bir söz söyler:

“Halifenin evi harabe gibi olduğu için halkın evi mamurdur.
Eğer halifenin evi mamur olsaydı, halkın evleri harabe olurdu.”

Yani bugünkü ifadeyle, ülkenin birinci hanımefendisi (First Lady) şöyle demek istiyordu:

“Benim sarayım olmasın, halkımın evi olsun.
Ben lüks içinde yaşamayayım, halkımın sofrası dolu olsun.
Benim rahatım değil, milletimin huzuru önemli.”

Ne büyük bir söz!
Ne büyük bir devlet ahlakı!

Ne büyük bir sorumluluk anlayışı!


Bu sözü sadece bir tarih hatırası olarak yazmadım.

Her yönetici, her makam sahibi, her yetkili bu sözün karşısında durup kendisine şu soruyu sormalıdır:

Benim refahım, kimin yoksulluğu pahasına?

Bir devlet başkanının başarısı;
Yönettiği insanların huzurunda, sofrasında, evinde ve hayatında
kendisini gösterir.

Yöneticinin sofrası büyürken halkın sofrası küçülüyorsa…

Yöneticinin imkânları artarken vatandaşın geçim derdi büyüyorsa…

Orada adalet yeniden sorgulanmalıdır.

Makamlar; insanların yükünü omuzlamak için vardır.

Makam bir imtiyaz değil, emanettir.

Yetki bir ayrıcalık değil, sorumluluktur.

Devletin imkânları şahsi servet değil, milletin hakkıdır.

Kur'an’da Allah şöyle buyurur:
“Şüphesiz Allah, size emanetleri ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder.” (Nisâ, 4/58)

Yönetimin temel ölçüsü:
Emanet ve adalettir.

Selam ve dua ile…