....................................................................................................

Bir köyde çok fakir ama dillere destan beyaz bir atı olan ihtiyar bir adam varmış.

Kral bile dillere destan olan bu ata çok büyük paralar teklif etmiş ama ihtiyar, "O benim dostum, insan dostunu satar mı?" diyerek atı satmamış.

Bir sabah at kaybolmuş.
Köylüler toplanıp ihtiyara kızmışlar:
Seni bunak! Krala satsaydın beyler gibi yaşardın.

Şimdi ne paran var ne atın.
İhtiyar sakince cevap vermiş:
Karar vermek için acele etmeyin.
Sadece 'At kayıp' deyin.
Gerçek bu; gerisi sizin yorumunuz.
Bunun bir talihsizlik mi yoksa şans mı olduğunu henüz bilmiyoruz.

Köylüler ihtiyara gülmüşler.
On beş gün geçmeden at bir gece dağlardan peşine on iki vahşi at takarak geri dönmüş.

Köylüler hemen özür dilemeye gelmişler:

"Sen haklı çıktın.
Bu olay bir talihsizlik değil, adeta devlet kuşuymuş; artık bir at sürün var.

İhtiyar yine aynı cevap vermiş:
Yine acele ediyorsunuz.
Sadece atın döndüğünü söyleyin.

Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşüp bacağını kırmış.

Evin geçimini sağlayan genç yatağa düşünce köylüler yine gelmiş:

Bu atlar yüzünden oğlun sakat kaldı.

Sana bakacak kimsen de yok, eskisinden daha zavallı olacaksın.

İhtiyar, "Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz," demiş.

Oğlum bacağını kırdı, gerçek bu.
Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve devamında ne olacağını asla bilemezsiniz.

Birkaç hafta sonra ülkeye büyük bir ordu saldırmış.

Kral eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış.

Köye gelen görevliler, bacağı kırık olduğu için ihtiyarın oğlu hariç tüm gençleri götürmüş.

Kazanılması imkânsız bir savaşa giden evlatlarının arkasından ağlayan köylüler tekrar ihtiyara koşmuşlar:

Oğlunun bacağının kırılması talihsizlik değil şansmış meğer.

Hiç değilse yanında; bizimkiler belki hiç dönemeyecek.

İhtiyar son sözünü söylemiş:
Siz erken karar vermeye devam edin.

Bilinen tek gerçek şu:
Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde.

Hangisinin talih, hangisinin talihsizlik olduğunu sadece Allah bilir.

Bu hikâyeyi anlatan hoca sonra dedi ki;

Hayatın küçük bir parçasına bakarak tamamı hakkında hüküm vermeyin.

Bugün felaket sandığınız bir olay, yarın sizin için bir nimete; nimet sandığınız bir şey ise ağır bir imtihana dönüşebilir.

İnsan çoğu zaman yaşananların yalnızca görünen yüzünü bilir.

Bazen kaybettiğini sandığı şey, onu daha büyük bir zarardan korur.

Bazen de büyük bir kazanç gibi görünen şey, beraberinde ağır bir imtihan getirir.

İnsan plan yapar, tedbir alır, çabalar; Allah ise takdir eder.

Bu yüzden sevinçte ölçüyü kaybetme, sıkıntıda da ümitsizliğe kapılma.

Öyleyse nimette şımarmayın, musibette isyan etmeyin, hüküm vermekte acele etmeyin. Çünkü hayatın sonunu henüz bilmiyorsunuz.

Allah buyuruyor ki!
"Olur ki bir şey sizin için hayırlı iken siz onu hoş görmezsiniz.

Yine olur ki bir şey sizin için kötü iken siz onu seversiniz.

Allah bilir, siz bilmezsiniz." (Bakara 216)

Selam ve dua ile..