Ümmet adına utanç verici bir sessizlik içinde, Siyonizm kendi ajandasını kararlılıkla uygulamaya devam ediyor. Yıllardır Gazze ve Doğu Türkistan acı içinde kıvranırken, tüm ümmet bu zulmü sadece seyretmekle yetiniyor. Avrupa'da Müslüman olmayan birçok kişi bu haksızlıklara Müslümanlardan daha fazla duyarlılık gösterirken, İslam ülkelerinin liderleri yalnızca basit kınama mesajlarıyla yetiniyor.
Gazze için dünyanın dört bir yanından insanlar bir araya gelip yardım için yola düştü. Sumud Filosu, Gazze’ye ulaşmak adına hem denizden hem karadan ses getiren girişimlerde bulundu. Ancak bu girişimler her defasında engelleniyor. İsrail, korsanlık ve barbarlıkta sınır tanımadan, kendi çıkarına uygun ne varsa yapmaya devam ediyor. Daha önce gemilere geceleyin müdahale eden İsrail, şimdi gündüz vakti herkesin gözü önünde Türk vatandaşlarının da dahil olduğu yüzlerce insanı alıkoyup, gemilere el koymaktan çekinmiyor. Zulüm artarak sürerken ümmet suskun, liderler sessiz; gerçek manada bir tepki hâlâ gösterilmiş değil.
Bu durumun ağırlığını taşıyan ve dert edinenler hep aynı insanlar, aynı azınlık grup oluyor. Kendisini sürekli sorguluyor insan: Ne zaman bu gaflet uykusundan uyanacağız? Siyonistler bir yandan İran, Suriye, Libya ve başka yerlerde saldırılarına devam ederken, tüm bölgeyi kaosa sürüklemekten geri durmuyorlar. Bu tehdidin ortadan kalkması için birilerinin masaya yumruğunu sert bir şekilde vurması lazım, aksi halde bu durum durulacak gibi görünmüyor.
Aslında İslam ülkeleri bir araya gelip birlik olsalar, bu düzeni kısa sürede değiştirebilirler. Ancak bu birliktelikten eser yok; hala uyuyan bir ümmet var karşımızda. Bazıları “Ebabil kuşları” bekliyor ama emeksiz rahmet gelmeyeceği gerçeğini göz ardı ediyoruz. Boykot çağrıları yapılıyor ancak insanlar bunu küçümsüyor ya da kendi rahatlarından ödün vermemeyi tercih ediyor. Herkes cenneti arzuluyor ama fedakarlık yapmadan bu mümkün mü?
İspanya kadar cesur bir duruş sergilemeyi bir kenara bırakalım, Almanya’nın gösterdiği kadar net bir tavır bile alamıyoruz. Bütün bu çaresizliğin içinde Gazze’ye gitmek istedim, elimden geldiğince destek olmak için çaba sarf ettim, ama nasip olmadı. Yine de üzerime düşeni yapmak için mücadeleyi bırakmadım ve bırakmayacağım.
Zalimler için cehennem yaşasın! Bir gün Gazze'nin, Doğu Türkistan’ın ve tüm mağdur Müslümanların zulümden kurtulacağına olan inancımı koruyorum. Ancak bu kurtuluş yalnızca toplu bir mücadeleyle mümkün olacak. Ey Müslüman kardeşim, artık gözünü aç ve rüyadan uyan. Gerçeklik dünyasına dönmenin vakti geldi… Artık harekete geçmelisin!